De nieuwe politicus: Donald Trump, Amerikaanse verkiezingen en migrerende gelukzoekers

 a_nation_of_sheep_by_Satansgoalie_text

 

oorspronkelijk gepost door Jerry Mager op de site Work In Progress
bijgewerkt t/m 29 augustus 2015

Domheid is vandaag een intellectuele constructie. Wij zijn niet dom, wij houden ons dom. Want het is gevaarlijk om als intelligent over te komen. Verstand, ratio, intelligentie, een intellectueel zijn, betekenen medeplichtig zijn aan alles wat er misgaat in deze wereld (en wat gaat er niet mis?). Wie rationeel is, is medeplichtig. Maar wie dom is (of zich dom houdt) is onschuldig. Hij of zij is het slachtoffer. Hij of zij ondergaat de wereld en begrijpt zelfs niet wat hem of haar overkomt.”
Marc Holthof (2004:164): Het comfort van domheid

“The individual man does not have opinions on all public affairs. He does not know how to direct public affairs. He does not know what is happening, why it is happening, what ought to happen. As a private person he does not know for certain what is going on, or who is doing it, or where he is being carried.”
Walter Lippmann (1927): The Phantom Public

“[T]he Eurozone has turned into a trap of European’s own devising; and the longer the trap remains shut, the weaker the potential political forces for change become. Instead of of clinging to the fantasy of an apolitical union based on unchangeable rules that aren’t observed in practice, the countries of the Eurozone have to find ways to make their policy seem legitimate in the eyes of their peoples.
Jan-Werner Müller (2015): The Problems of the Eurozone

 

Len-Munn_-lamme-blinde-euro

In deze zomermaanden van 2015 overheersen twee onderwerpen de (Nederlandse) media: de optredens van de Amerikaanse Republikeinse presidentskandidaat en multimiljardair Donald Trump en de migranten/vluchtelingen die Europa proberen binnen te komen. Als Donald Trump president van Amerika en Europa zou zijn, zou hij het wel weten. In Amerika wil hij een Chinese muur optrekken om de verkrachtende Mexicanen buiten de deur te houden en voor Europa heeft Trump ongetwijfeld van hetzelfde in petto om migranten te weren, bijvoorbeeld prikkeldraad rondom en mijnen in de zee.
Donald Trump minacht het huidige slag politici. Hij vindt ze incompetent en ronduit dom: morons (mongooltjes) en losers noemt hij ze.

Bondskanselier Angela Merkel heeft de migranten al tot potentieel groter gevaar dan Griekenland bestempeld. In Medialand haalde men opgelucht adem. Merkels opmerking belooft namelijk verse kopij en sensationele stof voor de praatprogramma’s. Gelukkig, want we raken onderhand uitgekeken op de Grieken. Niemand kan nog een touw vastknopen aan de miljarden die heen en weer worden geschoven. Gooi de Grieken maar in m’n pet. Godlof zijn de migranten er nu, met hun tastbare fysieke dreiging.
Die horden migranten arriveerden voorheen meestal in krakkemikkige bootjes, maar inmiddels zijn er ook luxe vaartuigen in gebruik met heuse eerste, tweede en derde klassen. De volksverhuizers hebben haarscherp begrepen dat Europa wordt geleid door kippen-zonder-kop die elkaar voor de poten lopen en klakkeloos kakelen terwijl ze windeieren leggen. Dat plukharende pluimvee heeft de grenzen afgebroken (de Schengenakkoorden) zonder eerst een deugdelijk asielbeleid in elkaar te steken en voorzieningen voor vluchtelingenopvang op poten te zetten. Geen europoliticus weet wat hij met de migranten moet aanvangen, terwijl de vervoerder-entrepreneurs aan gene zijde nauwkeuriger op de hoogte zijn van de situatie hier dan de zogenaamde toppolitici in Brussel of de doorsnee Euroburger. De vervoerders hebben ook publicitair de zaak goed op de rails en bij veel landingen staan cameraploegen klaar om fraaie human interest prenten te schieten. BN’ers en oorlogscorrespondenten gaan mee op vluchtsafari’s en doen paginabreed verslag in de kwaliteitskranten. Om te smullen, die migranten!
Donald Trump heeft bitter weinig waardering voor het huidige slag beroepspolitici.

nieuw soort politicus
Twee artikelen over Trump vallen op. Het ene artikel is van David Brooks in de New York Times van 4 augustus jongstleden: “Donald Trump’s Allure: Ego as ideology”. Het andere is van Ian Buruma en verscheen in de NRC van 12 augustus: “Het Trumpisme is een opstand tegen de serieuze politiek”. In het Financieele Dagblad staat een iets andere versie.
Het verschijnsel Donald Trump en de migratiegolven vestigen vooral onze aandacht op het gegeven dat er de afgelopen decennia een ander slag lieden op de politiek afkomt. Dat zou althans het geval moeten zijn, dat we ons realiseren dat er een ander type ‘politicus’ als ‘volksvertegenwoordiger’ is opgekomen en bezit van het toneel heeft genomen. De stukken over Trump en de migranten gaan vooral daarover, over het huidige soort en kaliber politicus, maar dat wezenlijke aspect wordt overschreeuwd en naar de achtergrond gedrongen door de sensatie en de show.
Verdwaasde politici hebben vanaf ongeveer 1980 in een roes – die nog steeds voortduurt – zichzelf en ons met huid en haar verkocht en uitgeleverd aan het bedrijfsleven, zonder dat ze beseffen wat privatisering inhoudt en zonder enig idee wat vrije markt en marktwerking betekenen. Het gevolg is dat de financiële bovenbazen het nu wereldwijd voor het zeggen hebben en politici zijn gedegradeerd tot buikspreek- en ledepoppen, die slechts mogen doen alsof ze ons (kunnen) vertegenwoordigen, onze belangen behartigen en iets in de melk te brokkelen hebben.
Politici dansen naar het pijpen van het Grote Geld, maar proberen dat op alle mogelijke manieren te verbloemen. Deze verschuiving in de machtsverhoudingen brengt een specifiek slag lieden op het pluche dat zwaar leunt op reclamemakers en beroepsmarketeers. Politici zijn tegenwoordig een wasmiddel dat zichzelf moet verkopen. Er zijn politici die reeds aan zichzelf en hun politieke club refereren als: een sterk merk.
Politieke partijen onderscheiden zich door marketing en de truc van merkendifferentiatie, niet meer door inhoud. De inhoud is retoriek en volksverlakkerij. Zodra ze op het pluche zitten, zijn ze meteen marktconform, marktgericht en marktmallotig.
De stukken over Trump en de migranten gaan vooral daarover, over het huidige soort en kaliber politicus dat weinig meer van doen heeft met het Algemeen Belang. De term ‘volksvertegenwoordigers’ dekt de lading al lang niet meer. Bovendien is het nieuwe slag politici meestal sub-middelmaat. Immers, het enige wat ze moeten zijn is “media-geniek, media fähig” met een gladde verkoopbabbel. Intelligentie en kritisch denkvermogen zijn geen gewaardeerde eigenschappen bij de huidige politici, eerder een liabilty dan een asset. Er wórdt voor ze gedacht. Wat een vreselijke baan eigenlijk.

Donald Trump behoort tot de grote jongens van de financiële biotoop en zijn misprijzen voor de tegenwoordig gangbare beroepspolitici stoelt op het feit dat de meesten geen ondernemer – in de betekenis die Trump daaraan geeft – zijn, maar ook geen volksvertegenwoordigende politicus. Dus vlees noch vis, hom noch kuit. Humbug. Voor een Trump moet de politieke biotoop een zompig moeras van kleine keffende klerelijertjes zijn, waar je niets mee kunt beginnen. Ze happen vals naar je kuiten en ze hangen aan je broekspijpen. Ze slagen erin alles te versjteren – kijk maar naar het prachtige Project Europa! Ze zijn de echte entrepreneur een doodgewicht aan het been.

morons
Brooks vindt Donald Trump origineel, omdat hij het politieke establishment als morons afdoet. Trump roept niet dat het establishment corrupt is of wereldvreemd, neen, het is veel erger! Dat politieke establishment bestaat steeds meer uit niet geheel ongevaarlijke idioten: “Unlike past populisms, his main argument is not that the elites are corrupt or out of touch. It is that they are morons. ‘We have people that are stupid,’ he observed of the leadership class.” Volgens Brooks bestaat voor Trump de wereld uit winnaars en verliezers. Trump beschouwt beroepspolitici net zo goed als verliezers, scharrelaars en schlemielen. Brooks: “In other words, it’s not that our problems are unsolvable or even hard. It’s not that we’re potentially a nation in decline. The problem is that we don’t have a leadership class as smart, competent, tough and successful as Donald Trump.”
Heeft Trump per se ongelijk? Kijken we voor Europa naar de omstandigheden waaronder, de wijze en het tijdstip waarop de euro werd ingevoerd dan zit Trump er niet erg ver naast met zijn kwalificatie van politici als intellectueel invalide schlemielen. Voor het verdrag van Schengen en de afschaffing van grenzen geldt hetzelfde: kip-zonder-kop-politiek. We doen-maar-wat-en-zien-wel-waar-het-schip-strandt.
Het binnenhengelen in de euro van de frauderende Grieken gebeurde met medeweten van frauderende europolitici. Geen wonder dat we ons nu voor moeilijke, schier onoplosbare en kostbare problemen zien gesteld. Die problemen zijn echter moedwillig veroorzaakt door klungelende politici en het zijn geen natuurrampen zoals diezelfde politici ons proberen wijs te maken, net als de kredietcrisis een natuurramp zou zijn. Kalma Makke schapen_gegs

clowns
Buruma verklaart de populariteit van Donald Trump uit de hedendaagse voorkeur van de massa’s “voor politieke entertainers – zeg maar clowns.” Dat is zondermeer waar, want voor de meeste mensen is politiek intussen immers niet meer van amusement en vertier te scheiden of onderscheiden. Politici worden door hun uitzendbureaus (ik heb politieke partijorganisaties zelfs al als pooiers en souteneurs horen betitelen) gekozen en gecast op hun acteertalent en hun salesmanship. Ze moeten politieke producten in de markt zetten en zogenaamd beleid aan ons verkopen. Ze moeten vooral zichzelf kunnen verkopen. Wiens belangen ze naast hun eigenbelang behartigen, wordt steeds ondoorzichtiger. De grens tussen mijn en dijn idem dito. Buruma: “Het Trumpisme of het Grillo-isme is een opstand tegen de professionele politiek.” Beroepspolitiek is hier juister, omdat professionaliteit vakmanschap, kundigheid, terzake kennis, integere vaardigheden en kosjere, oprechte intenties impliceert.
Net zo min als bankiers en andere verkopers van financiële producten het product dat ze in de markt zetten en promoten, kennen en de mogelijke uitwerkingen van die producten in het gebruik kunnen overzien, net zo min bevatten de meeste politici wat ze uitkramen en wat de gevolgen van hun ‘politieke’ optredens en daden (kunnen) zijn. Het verschil tussen een wasmiddel, een rommelhypotheek, een SWAP, CDO, ABS? Weten zij veel en het zal ze een rotzorg zijn ook. Hetzelfde geldt voor een monetaire unie, een eenheidsmunt, een fiscale unie, verdragen over grenzen en asielbeleid, weten zij veel. Het zijn tenslotte morons, zegt Trump.

Volgens de kop van Buruma’s artikel staan de professionele politici voor “de serieuze politiek.” Zou het? Waarom politiek onderscheiden in serieuze en niet-serieuze politiek? Alle vormen van politiek zijn toch serieus en horen dat te zijn? Zou het klootjesvolk de meeste beroepspolitici geen ondermaatse komieken, gemankeerde entertainers en bovendien bar slechte acteurs vinden? Ze zijn geen goed politicus en ook geen geen goed acteur. Hoeveel toneel- en acteerlessen beroepspolitici ook nemen, het zit er bij de meesten gewoon niet in. Daar zijn ze niet snugger en wakker genoeg voor (denk nog eens terug aan de Brinkman-shuffle). Daarom dat de Italiaanse beroepskomiek Beppe Grillo momenteel de tweede grootste politieke partij van Italië leidt. Grillo is tenminste een authentieke komiek en geen megalomane malloot die als een schmierende moron staat te tandakken in de schijnwerpers van de publiciteit.  Trump-clown_Stiglich

de stille overname
Zowel het verschijnsel Donald Trump, en zijn ‘succes’ tijdens de voorverkiezingen, als het Europese migranten-probleem draaien om de genante onmacht van politici; Amerikaanse, Europese en politici wereldwijd. De serieuze politici, met een grondige kennis van zaken, solide visies en inspirerende idealen, zijn stilletjes in snel tempo verdrongen door platte poseurs, pochende praatjesmakers, gesjeesde schlemielen en wezenloze woordkramers, terwijl lieden uit de haute finance achter de schermen aan de touwtjes trekken.
Wij hebben nota bene een VVD-premier die van de daken roept dat zijn hoogste kwalificatie is dat hij geen visie heeft, noch de ambitie een visie te ontwikkelen. Daar hoeft de man niet luidkeels mee te adverteren, want de resultaten spreken voor zich.
Er heeft, om met Noreena Hertz te spreken, een stille overname plaatsgevonden, a silent takeover. Soms is die niet eens zo stil verlopen, zoals wij in Europa hebben meegemaakt toen Mario Draghi, Mario Monti en Lucas Papademos op sleutelposten in de EU worden geparachuteerd. Goldman Sachs en vennoten gingen achter de knoppen zitten en namen Europa openlijk over.
Het binnenloodsen in de euro van brekebeen Griekenland met behulp van Goldman Sachs was een proefballonnetje, om te testen hoe het zou gaan. Het ging gesmeerd, zonder slag of stoot, met collaboratie van de politici. De media gaven geen kik. De voormalige president van Europa, Herman van Rompuy, verklaarde in Florence dat het niet de tijd was voor democratische verkiezingen in Italië en steunde de benoeming van de Goldman Sachs-vennoot Mario Monti. Menig euro-politicus klopte zich fier op de borst en riep van de daken dat hij van harte had meegewerkt aan het binnenrommelen van Griekenland met de hulp van Goldman Sachs. In ieder geval wisten ze ervan en ondernamen niets. Zijn dat morons of niet? Dergelijke lieden behoren tot de snel groter wordende groep politieke clowns over wie het artikel van Ian Buruma gaat. Is het een wonder dat de massa weinig en steeds minder van ze moet hebben?

nep-democratie
Politici worden weliswaar vaak nog steeds ‘democratisch’ gekozen, maar die verkiezingen hebben niets om het lijf, omdat de kiezers helemaal niet meer weten wie of wat ze kiezen en welke belangen de door hen gekozen politici wèrkelijk behartigen. Politicus-volksvertegenwoordiger is een erg goedbetalende baan voor de submiddelmatigen en heeft alleen in de verte nog vaag iets te maken met het volk vertegenwoordigen en het algemeen belang behartigen. David Brooks: “Just three in 10 Americans believe that their views are represented in Washington, according to a CNN/ORC poll. Confidence in public institutions like schools, banks and churches is near historic lows, according to Gallup.” Als we maar gedwee naar de stembus sjokken en iets met een stembiljet doen, leven we in een democratie. Puur magisch denken.

Politiek journalist Walter Lippmann schrijft reeds in 1927 dat de burger beseft en ondervindt dat hij niets te vertellen heeft: “In the cold light of experience he [d.w.z. de burger; jm] knows that his sovereignty is a fiction. He reigns in theory but in fact he does not govern…” Lippmanns ‘The Phantom Public’ is een must en op internet te vinden. Hedendaagse politici mogen slechts de schijn ophouden dat zij nog aan de knoppen zitten. In werkelijkheid dansen zij echter naar het pijpen van de poppenspelers in de coulissen, want: who pays the piper calls the tune – wie de pijper betaalt, bepaalt welke deuntjes er gepijpt worden. Public-Opinion-Walter-Lippmann_jaartn
Wat Marc Holthof (152, 153) over de Belgische politiek zegt, geldt inmiddels wereldwijd en zeker in de VS en West-Europa en in nog perverser gedaanten en vormen dan Holthof voor ogen heeft: “De partijtenoren worden steeds meer stromannen die uitdrukken of belichamen wat figuren in de schaduw met meer ervaring of brains voor hen bedenken. Als deze evolutie voortduurt zal het niet lang meer duren of ook in de Belgische politiek duiken beroepsacteurs op. Tenslotte zijn zij – zoals Ronald Reagan dat was – de ideale personen om het scenario opgesteld door een ander voor te spelen. Politiek is een vorm van lifestyle geworden. Op de televisie wordt politiek een vorm van entertainent, een reality-show als een andere.”

De financiële pipo’s bepalen wat er gebeurt en niet de politici. Die dansen naar het pijpen van lieden als de Trumps. De Duitse filosoof Jürgen Habermas protesteerde hier fel tegen in de Süddeutsche Zeitung van 22 Juni 2015. Habermas vindt dat niet de banken, maar de burgers over Europa dienen te beslissen. Hij haalt de crisis in 2012 aan, toen de politieke leiders verlamd als konijntjes in de schijnwerpers staarden en ECB-directeur Mario Draghi als redder moest optreden. Habermas: “Das jüngste Urteil des Europäischen Gerichtshofes wirft ein grelles Licht auf die Fehlkonstruktion einer Währungsgemeinschaft ohne politische Union [= de foute constructie van een muntunie zonder politieke unie; jm]. Alle Bürger mussten im Sommer 2012 Mario Draghi dafür dankbar sein, dass er sie mit einem einzigen Satz vor den desaströsen Folgen eines unmittelbar drohenden Kollapses ihrer Währung bewahrt hat.“
Achteraf bezien is het spijtig dat Draghi ingreep, want de ineenstorting van de euro zou in ieder geval duidelijkheid hebben gebracht en echte beslissingen afgedwongen. Het zou ook flink wat politiek dood hout hebben opgeruimd. De financiële jongens echter vonden zo’n ‘Kollaps’ van de euro blijkbaar niet in hun directe belang en dus moest ECB-baas Mario Draghi interveniëren. Wanneer het er werkelijk op aankomt, heb je namelijk niets aan al die morons en losers. Dat heeft een Donald Trump feilloos door.

Ian Buruma laat zien hoe moeilijk houvast krijgen het is aan deze nieuwste politieke omstandigheden, omdat we nog steeds in conventionele concepten denken en reflexmatig handelen – bijvoorbeeld door te blijven stemmen op personen die zich als ‘volksvertegenwoordiger’ afficheren, terwijl we nauwelijks nog geloven dat onze stem iets uitmaakt en diep in ons hart, ook wel weten dat degenen op wie wij stemmen zich weinig aan ons gelegen laten liggen.
We hebben het over een “Europees Parlement” terwijl daar helemaal geen sprake van is. Het heeft die naam opgeplakt gekregen als reclame-etiket. Het klinkt en oogt democratisch: Parlement. Net zoals ons neutrale sofi-nummer door Jack de CDA-voodooman werd omgedoopt tot Burgerservicenummer. Welke service? Welk Europees Parlement? We kunnen dat zogenaamde Europese Parlement niet wegstemmen en er is geen oppositie tegen mogelijk, dus wat nou parlement. Wat doen ze daar eigenlijk, in dat Europees Parlement? Weten ze dat zelf wel, of dient het vooral als parkeerplaats-tot-het-pensioen voor aftandse en demente beroepspolitici? eurovision_1

beroepspolitici
Het Trumpisme is inderdaad een opstand tegen de beroepspolitici. Let wel: tegen beroepspolitici en niet tegen serieuze politiek, want deze beroepspolitici bedrijven geen serieuze politiek. Zij hebben de serieuze politiek juist mee om zeep geholpen. Zij schmieren met reclameteksten en grossieren in inwisselbare standpunten en stellingnames. Ze goochelen als derderangs tovenaarsleerlingen met rammelende illusionistische acts die ons met veel tam-tam en onder oorverdovende ketelmuziek worden aangesmeerd als serieuze politiek van staatslieden van standing en grootse allure.
Het recente tenenkrommende toneelstuk rond het zogenaamd willen optuigen van een VN-tribunaal om de daders van de MH17-ramp te berechten, is een voorbeeld van zo’n gebakken-lucht-performance die de afkeer tegen beroepspolitici alleen doet toenemen.
De vlammende speech van PvdA Eurobobo Frans Timmermans is er nog een. Timmermans beschreef in epische stijl de laatste ogenblikken van de ongelukkigen die in het vliegtuig zaten. Wat er door hun hoofden en harten moet zijn gegaan voordat het vliegtuig zich in de aarde boorde. Men was in Brussel wereldwijd tot tranen geroerd. Echter, Timmermans – of zijn speech writers – zijn niet van het kaliber Demosthenes of Cicero. Ze blunderden met een zuurstofmasker en het verbale kaartenhuis zeeg met een zucht in elkaar. Toch werd Timmermans uitgeroepen tot politicus van het jaar en kreeg de man prompt promotie, zodat hij steeg op de Brusselse apenrots. Het publiek kreeg weer eens de middelvinger van het establishment.

Deze recente genante fratsen zijn voorbeelden van publicitaire producten, die worden bedacht en bekokstoofd door overbetaalde schimmige spindoctors en marketing-minkukels, die gisteren nog zeeppoeder verkochten of je rommelhypotheken in de maag splitsten. Alles om de betreffende politici positief in de schijnwerpers te zetten en als aantrekkelijk product in de kiezersmarkt te positioneren. Het werkt averechts en fungeert steeds vaker spontaan als braakmiddel.

Buruma merkt op: “Het is alsof veel populisten voelen dat zij door sociale elites met de nek worden aangekeken en hun misnoegen hebben omgezet in de politiek.” Niks van waar. Het zal een Donald Trump worst wezen hoe die zogenaamde sociale elite tegen hem en zijn makkers aankijkt. Volgens Trump zitten er schlemielen achter de knoppen: “Society is led by losers, who scorn and disrespect the people who are actually the winners.” Trump heeft weinig achting voor de beroepspolitici en moet weinig van hun zogenaamde politiek hebben.
Populisten zetten niet zozeer iets om in politiek alswel dat ze tegen het huidige politieke establishment aan schoppen. Populisten produceren zelf vooral non-politiek.
Brooks beweert dat Donald Trump degenen minacht die hij er van beticht op hem neer te kijken, hetgeen zou resulteren in een nogal koddig soort society of mutual scorn and disrespect. Veel wijzer wordt niemand daar natuurlijk van.

Die werkelijke winnaars, dat zijn mensen als Trump. Mannetjesputters die de Amerikaanse Droom hebben verwezenlijkt en vooral: degenen die het (financieel) hebben gemaakt en die behoren tot die 1% supervermogenden die het grootste deel van de wereldkoek in bezit en eigendom hebben. Beroepspolitici zijn kleine krabbelaars die hun kostje bij elkaar moeten scharrelen door het bedriegen en foppen van het klootjesvolk – de grote massa van losers – maar die qua financieel vermogen en rijkdom nooit aan Donald Trump en soortgenoten zullen kunnen tippen. Lieden als George Bush, Tony Blair, Dick Cheyney (Halliburton, Kellogs) Donald Rumsfeld en hun verdere kornuiten, zijn weliswaar multimiljonair geworden door en met de operaties Irak en Afghanistan, maar vergeleken bij super-miljardair Donald Trump zijn het armlastige sloebers.
Hedendaagse politici (die witte raaf daargelaten) hebben als voornaamste doel via hun politieke ambten en baantjes zo snel mogelijk comfortabel rijk te worden. Tot de groep mega-rijken waartoe Trump behoort zullen de meesten echter nooit kunnen doorstoten. Gewetenloos opereren en meedogenloosheid alleen zijn daartoe niet voldoende. Louter uit kinnesinne, kijken deze politieke schlemielen schamperend en minachtend neer op de eigenlijke winnaars, dat wil zeggen ze minachten de Trumps, de Warren Buffets en de Bill Gatesen.

schlemielen
De grootste losers dat zijn wij, het klootjevolk, dat de losers op het pluche en achter de knoppen stemt. We kiezen tenslotte bijna altijd personen die op ons lijken, maar van wie wij geloven dat ze net iets meer in hun mars hebben dan wij. Als schlemielen stemmen we dus op super-schlemielen, die hebben geleerd te doen-alsof-ze-de-wijsheid-in-pacht hebben, want wij weten het immers helemáál niet.
Walter Lippmann duidt ons dat niet euvel, want wij hebben wel andere dingen aan ons hoofd, zelfs politiek journalist Lippmann kan het niet bijhouden wat er op de politieke kermis allemaal gebeurt: “ …. for I believe that he [de gewone burger; jm] has been saddled with an impossible task and that he is asked to practice an unattainable ideal. I find it so myself for, although public business is my main interest and I give most of my time to watching it, I cannot find time to do what is expected of me in the theory of democracy; that is, to know what is going on and to have an opinion worth expressing on every question which confronts a self-governing community. And I have not happened to meet anybody, from a President of the United States to a professor of political science, who came anywhere near to embodying the accepted ideal of the sovereign and omnicompetent citizen…”

marktwerking = concurreren tegen en met jezelf
Wij moeten vandaag de dag alert zijn op iedereen en alles, want de neoliberale maatschappij wordt overbevolkt door gehaaide gladakkers, gluiperige gauwdieven, louche ladenlichters en sluwe sjacheraars. Bijna iedereen is er voltijds op uit de medemens een poot uit te draaien. Dus moet je de beste deals zien te maken, iedereen aftroeven en op ieder gebied maximaal renderen. Met je huis (eigen of huur, maakt niet uit), met de gemeente waar je gaat wonen, met je zorgverzekering, met je energieleverancier, je telefoon- en internet provider, de school voor je kinderen, het verpleeg- en zorgtehuis van je ouders, je partners, het openbaar vervoer, je tandarts, je pensioenopbouw, de verzekeringen die je afsluit, de bank waar je geld naartoe brengt, je huwelijks- of samenleefcontract, zelfs je testament kan achteraf beter waterdicht zijn. Deze lijst laat zich eindeloos uitbreiden.
Je weet dat je in tachtig procent van de gevallen op de een of andere manier wordt bedonderd en dat het pure tijd- en energieverspilling is om voortdurend al die kleine lettertjes te moeten lezen, maar je moet op het vinkentouw zitten, want anders hoor je al snel tot de verliezers, de dupes. Als je gehaaid genoeg bent en bereid veel tijd te besteden aan het shoppen voor de beste koopjes en voordeligste deals, speel je misschien quitte. Dan valt de korting van je pensioen net weg tegen het voordeeltje van je hypotheekrente-aftrek. Na enige tijd kan het weer anders uitpakken, dus je moet blijven concurren met jezelf. Ben je vermogend, dan huur je hier natuurlijk beroeps dealers voor in.

We zijn makke schapen, goedgelovige kuddedieren, die zich laten ringeloren en keer op keer met een kluitje in het riet sturen. Daarom blijven we het gemodder van die snaterende super-schlemielen met het Europa-project voor zoete koek slikken. Het gaat ons bevattingsvermogen allemaal verre te boven. We betalen wel. Totdat het echt niet meer kan en dan is het huilen met de pet op. Lippmann: “We must assume that the members of a public will not anticipate a problem much before its crisis has become obvious, nor stay with the problem long after its crisis is past. They will not know the antecedent events, will not have seen the issue as it developed, will not have thought out or willed a program, and will not be able to predict the consequences of acting on that program.”

Buruma interpreteert de afkeer van Trumps aanhangers voor de establishment-politici vanuit hun afkeer voor compromissen. “Zijn aanhangers walgen van de compromissen die Republikeinen en Democraten in Washington sluiten. Samenwerken met de andere partij is voor hen geen noodzaak om een groot en divers land te besturen. Het is een vorm van corruptie.” Buruma zegt niet welke compromissen hij voor ogen heeft, maar het is de vraag of er van compromissen kan worden gesproken. Compromissen sluiten betekent immers geven en nemen, leven en laten leven. Compromissen vergen creativiteit, inlevingsvermogen, empathie. Compromissen horen bij serieuze politiek en serieuze politici. In onze neoliberale wereld bestaan die niet meer. Er worden hooguit politieke deals gesloten waarbij voordeeltjes worden gescored. Hedendaagse politiek bestaat uit vluggertjes en one night stands. Wij reageren echter als het ware nog steeds op een fantoom-prikkel (denk aan ‘fantoompijn’) en gebruiken een terminologie die de werkelijkheid al lang niet meer dekt. Lippmanns The Phantom Public is zowel qua inhoud als qua titel dan ook alarmerend actueel en schrijnend terzake.

“If nothing else, Alexis Tsipras has demonstrated to the world that the Eurozone does not operate according to a system of rules but on the basis of ad hoc deals between national governments. The continuation of such a system risks a resurgence of the nationalism that the creation of the EU was meant to extinguish. Some found Varoufakis a refreshing change; others, veterans of European integration like the German finance minister, Wolfgang Schäuble, saw him as a vandal in the engine-room of the EU, where the expectation is that dirty deals can be made comfortably and in secret. ”
Jan-Werner Müller: Breaking Rules

We hebben het levende voorbeeld van dergelijke uitruil bij de hand: deze collaboratie-coalitie van nep-sociaaldemocraten en would-be-liberalen die regeert. Die sloten en sluiten geen compromissen, maar maken deals op basis van uitruil: mag ik van jou het strafbaarstellen van illegaal verblijf in Nederland? Dan krijg jij van mij de inkomensafhankelijke zorgpremie. Politiek bestaat uit ruil- en handelswaar. Net te geloven, maar het gebeurt! Vlak de loyale oppositiepartijen (SGP, CU en D66) trouwens niet uit, want ook die hebben zich ontpopt tot ongeneerde politieke koopjesjagers, achterbakse aasgieren en gluiperige lijkenpikkers die onze democratie stiekem uithollen en steels ondergraven. Dit soort lieden bestiert en bestuurt ons dan. Een Donald Trump zou vermoedelijk op ze spugen. En op het klootjesvolk dat het allemaal gedwee blijft slikken.

boerenslim
Trump beschikt over een ruime dosis boerenslimheid. Zo scheldt hij het politieke establishment niet uit voor corrupt of crimineel, want ten eerste weet iedereen dat intussen wel, maar ten tweede zou Trump daarmee politici etiketteren als lieden die nog enigszins serieus genomen moeten worden. Bovendien bergt het etiket ‘crimineel’ een ander gevaar in zich, omdat immers ook oorlogsmisdadigers tot de criminelen gerekend worden. Bush, Blair en hun trawanten hebben ons door hun Irak-avontuur onder andere opgezadeld met de ISIS, de Islamitische Staat Irak en Syrië. Maar, je moet ze liever niet als oorlogsmisdadigers aan de kaak willen stellen, want dan zijn de rapen gaar. Zelfs dappere dodo Mark Rutte zou er geen speciaal VN-tribunaal tegenaan durven gooien.

Trump is zo sluw om het vooral over de boeg van identiteit (Mexicaanse verkrachters) en gender (moeilijk menstruerende vrouwen) te gooien. Daar heeft bijna iedereen namelijk ideëen over, die men niet hardop ventileert. Dat wordt onwelvoeglijk en politiek incorrect gevonden. Trump trompettert en tettert het schaamteloos van de daken and the people love it!

Trump vindt de leden van het politieke establishment maar een kluit nitwits en hij verklaart het politieke establishment voor nauwelijks-toerekeningsvatbaar, dus in laatste instantie niet verantwoordelijk voor de ravage die dat establishment aanricht. De inval in Irak, omwille van olie- en andere handelsbelangen en verkocht onder de vlag van niet-bestaande massavernietigingswapens, is een voorbeeld dat we geneigd zijn allengs te vergeten, maar de nasleep die dat veroorzaakte, de fall out, ervaren we iedere dag en in steeds heviger mate.
Wat staat ons verder nog te wachten aan narigheid, met zulke minkukels aan het roer? Ze weten echter niet wat ze doen, want het zijn zwakbegaafden dus het valt de politici allemaal niet aan te rekenen. Trump zet een “nieuw product” in de politieke carnavalsmarkt: politici zijn domme-zij-het-niet-geheel-ongevaarlijke-malloten, morons.

fuckin’ fun
De grootste grap die Trump uithaalt, is dat hij deskundologen en experts laat schrijven en analyseren alsof hij, Donald Trump, serieus naar het Amerikaanse presidentschap zou dingen. Dat hoort nu eenmaal zo. Dat is gesanctioneerd standaard-discours. Maar waarom zou Donald Trump in hemelsnaam president willen worden? De man is al vastgoed-multimiljardair, dus hij hoeft niet meer zo nodig te proberen via een politieke post zijn zakken te vullen en zijn schaapjes op het droge te krijgen. De vastgoed-zeepbel en de financiële/kredietcrisis zullen Trump en soortgenoten alleen maar nog rijker hebben gemaakt. De politieke schlemielen konden niets anders doen dan nog meer (belasting-)geld richting Trump en kornuitjes schuiven.

Trump trapt lol! Voor hem zijn deze verkiezingen louter vertier en vermaak. De gup heeft intussen van alles gedaan in z’n leven, alleen dit blijkbaar nog niet. Deze verkiezingskermis verschaft hem een podium, publiciteit en publiek. Daar is het Trump om te doen en hij kan dit amusement zelf financieren. Waarom zou hij zich moedwillig als president voor tenminste vier jaar opzadelen met droogkloten en zich omringen met druiloren? Denk je eens in, met Angela Merkel in duffe achterkamertjes Bier und Bratwurst verstouwen om kleffe klamme deals te bekokstoven? Met de eeuwig grijnzende notoire non-visionair Mark Rutte op de foto bij de open haard in The Oval Office? Terwijl je iedere keer na het handenschudden je vingers moet natellen? Bij die gedachten alleen krijgt iemand als The Donald acuut aambeien, en een horrelvoet.
Niks president dus! Donald Trump creëert zijn eigen DisneyWorld en heeft ongans FUCKIN’ VEEL FUN op zijn kermis. Dat kan hij zich veroorloven doordat hij zo gruwelijk veel geld heeft.
Net als die gasten tijdens het carnaval van Rabelais, schijt en zeikt – wie weet nog wat defeceren en urineren betekent – Trump openlijk op het establishment en het publiek vreet het. Dat publiek heeft diep binnenin heus door dat het koekjes van eigen deeg opslokt, dat The Donald ze niet anders dan sigaren uit eigen doos presenteert, maar het weet zich machteloos. Dat frustreert en dat broeit en die cocktail van akelige gevoelens zoekt een uitweg, een mikpunt, en natuurlijk moet dat mikpunt liefst niets terug kunnen doen.

kermis-carnaval
Wat momenteel in Amerika rond Trump en de voorverkiezingen gebeurt, is een politieke kermis, een soort van carnaval. Tijdens carnaval zijn de hiërarchische verhoudingen afgeschaft of op de kop gezet en mag er (bijna) van alles worden gedaan en gezegd wat buiten de caranavalstijd taboe is. De conventies die het volk gedurende het grootste deel van het jaar in toom en onder sim houden, worden tijdens carnaval opgeschort. Carnaval is de uitlaatklep die het treurige bestaan van alledag dragelijk maakt. Carnaval laat de kleine man tijdelijk leven in een fata morgana. Hij mag korte tijd de illusie koesteren dat hij ertoe doet en invloed uitoefent over zijn leven.
De humanist François Rabelais (ca. 1483 – 1553) beschrijft het carnaval als een onophoudelijke schrans- en slemppartij waarbij men zich ongeremd overgaf aan poepen, piesen en neuken. Liefst alles tegelijk en ostentatief in het openbaar. Donald Trump heeft het over verkrachtende Mexicanen en moeilijk menstruerende vrouwen. Trump kan openlijk en ongeremd seksistische en racistische taal uitslaan, want het is de kermis der voorverkiezingen. Anything goes.De gewone Amerikaan, Joe Sixpack, die steeds minder heeft te makken en weinig heeft in te brengen, leeft door Trumps kolderieke kermis heel even in een utopische droomwereld. Hij mag luidkeels ‘poep’ en ‘pies’ roepen, zonder bang hoeven zijn de klas te worden uitgestuurd.

“As opposed to the official feast, one might say that carnival celebrated temporary liberation from the prevailing truth and from the established order; it marked the suspension of all hierarchical rank, privileges, norms, and prohibitions. Carnival was the true feast of time, the feast of becoming, change, and renewal. It was hostile to all that was immortalized and completed.”
Mikhail Bakhtin (1984:10): Rabelais and his World

Als Ian Buruma het over politieke clowns bij de Amerikaanse verkiezingen heeft met wie het publiek (tijdelijk) wegloopt, dan heeft hij het over een kermis, een carnaval lite. Deze clowns spelen echter niet de paljas, ze zijn het, altijd en overal. Serieuze politiek bestaat niet (meer). Dat weet iedereen en daarom scoren de betere clowns zo goed. Als je dan toch naar de gallemiezen moet, dan liefst met veel onderbroekenlol en tijdens een bachanaal van slempen en zuipen (une grande bouffe), terwijl je passief voor de buis hangt en wezenloos junk food naar binnen propt. Trump_media_Lowe
Volgens Buruma gaat het om een opstand tegen de “professionele politiek”; het publiek zou genoeg hebben van beroepspolitici. Dat laatste is zeer plausibel, maar waarom blijven de mensen dan toch op de labbekakkige beroepspolitici stemmen? Omdat de meesten van ons schlemielen zijn, die stemmen op nog grotere schlemielen die fulltime bezig zijn met het de schijn ophouden dat ze aan de touwtjes trekken, terwijl de meesten weinig anders zijn dan sub-middelmatige tovenaarsleerlingen met een gladde bek en een uitgebreide staf van veile volksverlakkers en berekenende beroepsbedriegers.

De ambiguë relatie tussen Trump en het Amerikaanse publiek dat een fan van de man is, komt mede voort uit het tegenstrijdige gegeven dat het publiek op de klompen aanvoelt en donders goed weet dat Trump hen ten diepste minacht en via de politici die hij te kakken zet, ook hen de grond in trapt. Ze lachen in feite over zichzelf en dat houdt niemand heel erg lang vol. Trump zal het echter worst wezen. Die heeft geen boodschap aan losers.
Donald Trump roept luidkeels verstaanbaar voor ieder die het wil horen, dat hij gewoon profiteert van de wetten van het land. Alles is immers een commodity, vermarktbare handelswaar, dus ook het recht. Degene met het meeste geld kan zich het beste en meeste recht toeëigenen. Trump kan als hij dat wil complete advocaten-firma’s opkopen. Inclusief het voltallige personeel, dat hij waarschijnlijk zelfs meer geld kan bieden dan ze nu al scoren. Het neoliberalisme faciliteert en garandeert een maatschappij, waar groteske grootheidswaan, eng egoïsme en naargeestig narcisme welig tieren.
Doet Trump iets verkeerds, iets onzedelijks? Ga eens na wat de inbreng is van beroepslobbyisten bij de totstandkoming van Europese wetgeving en welke belangen zij daarbij promoten en pushen. Trump wrijft het de meute gewoon ongezouten in dat ook zij voor een groot deel uit morons bestaat.
Ik citeer Mark Holthof (163): “Als wij even van de hypothese uitgaan dat radiomakers, en radioreclamemakers in het bijzonder, het volk geven wat het volk verlangt (volgens de beste markteconomische principes), dan betekent dat dat het volk niets anders wil dan een ‘Publiksbeschimpfung’. Het wil de huid vol gescholden worden, voor idioot gehouden worden, zichzelf als een karikatuur opgediend zien.” Dat geeft Trump het pubiek allemaal. Trump is de outsider-inside-out.

Volgens David Brooks bestaat de wereld voor Trump uit winnaars en verliezers. In een neoliberale wereld op een neoliberaal speelveld, waar de hoofdregel luidt: ieder voor zich, zijn alleen winnaars en verliezers mogelijk. In zo’n wereld sluit je geen compromissen. Je ruilt hooguit zaken en je sluit deals waarbij de sterkste de meest profijtelijke deals kan afdwingen. Je bent een loser wanneer je een slechte ruil doet, bijvoorbeeld de strafbaarheidstelling van illegaal verblijf in Nederland uitruilt tegen een inkomensafhankelijke zorgpremie. Het slaat als Dirk op boter. Het is politiek van de koude grond, politiek van lik m’n vestje, pseudopolitiek van losers.
Het is hoogst alarmerend dat dit voor serieuze politiek doorgaat en toch vindt het geruisloos plaats en schijnt iedereen het normaal te vinden. De meesten van ons weten nauwelijks wat er gebeurt, want ze moeten overleven (Walter Lippmann). De gevolgen zijn er dan ook naar. Daarom dat het project Europa laboreert aan een ingebakken manco dat tegenstrijdigheid als hoofdbestanddeel heeft. Van alle kanten krijgen we door platte politieke patjepeeërs aangezegd en ingewreven dat we als Europeanen solidair met elkaar moeten zijn, terwijl we aan de lopende band om ons heen zien en aan den lijve ervaren dat het in alle naaktheid louter draait om elkaar aftroeven en vliegen afvangen, om verliezers en winnaars. Tegelijk weten we maar al te goed dat de poppenspelers in de coulissen zich een kriek lachen om ons, goedgelovige schlemielen, gullible losers.

Double bind
We leven in een permanente double bind-situatie. Double bind laat zich eenvoudig uitleggen aan de hand van het voorbeeld van iemand die op de vraag of zij iets wil of toestaat, bevestigend antwoordt waarbij ze tegelijkertijd met het hoofd van neen schudt, of omgekeerd neen zegt terwijl ze ja knikt. Kortom: tegenstrijdige signalen afgeven en ontvangen, hetgeen op den duur in totale desoriëntatie en complete ontreddering resulteert. ‘Ieder voor zich’ is tegenstrijdig aan ‘solidair zijn met je buurman’ , of het nu om de zorgkosten op nationaal niveau gaat of om krediethulp aan Griekenland, Spanje of Ierland. De vijandigheid jegens Europa, die Buruma noemt als gevolg van volatiele populistische retoriek is vooral frustratie, die verhardt tot wrok en rancune. Veel Europese burgers zijn voorstanders van een verenigd Europa, natuurlijk, want dat is bijna ieder weldenkend mens! Inmiddels echter zijn ze mordicus tegen de wijze waarop het huidige slag politici vorm en gestalte geeft aan het Project Europa. Ze hebben een afkeer van deze politieke broepscharlatans en dus een afkeer van alles waar dezen zich mee bemoeien en dus wenden zij zich – zeer tegen hun zin, met spijt en frustratie – ook af van het project Europa.
Niet helemaal ten onrechte als we weer denken aan de invoering van de euro en de ondoordachte Schengen-akkoorden als voornaamste voorbeelden van politiek blunderen, met naargeestige gevolgen voor ons.

Overigens spinnen deze politici garen bij de ongebreidelde wanordelijke toestroom van migranten-vluchtelingen. Deze toestroom werkt immers ontregelend op de maatschappij en vormt volgens Merkel zelfs een potentiële bedreiging voor Europa. In zo’n situatie gedijt dit soort politici. Het geeft ze volop gelegenheid standpunten uit te kramen en oplossingen uit te venten, zonder ook maar enig tastbaar resultaat te hoeven produceren.

permanente ontregeling
Desnoods creëren de huidige politici zelf permanent maatschappelijke ontregeling, om het volk bezig te houden, de aandacht af te leiden van politiek prutswerk en om zichzelf onmisbaar te laten lijken. Denk aan de voortdurende ‘hervormingen’ in ons onderwijs, de zorg en de invoering van zogenaamde ‘marktwerking’ op ieder gebied van onze maatschappij, die ervoor zorgt dat iedereen met elkaar maar vooral met zichzelf concurreert. Energie-, geld- en tijdverspilling! Het wordt verkocht onder deftige en gewichtige etiketten zoals: bestuurlijke hervormingen en politieke vernieuwingen en het gaat met veel reclame en lawaaiige slogans onder de vlag van efficiency-verhoging en kostenbesparing, maar het komt vooral neer op het terroriseren van het klootjesvolk, dat hebben ze afgekeken bij Leon Trotski en Mao Zedong. Intussen wordt alles duurder. Vooral door het aanslibben van dikke kleilagen politiek-bestuurlijke managers die veel kwaken, kwekken en snateren, geen toegevoegde waarde creëren maar remmend en frustrerend werken. Ondernemer Donald Trump huivert waarschijnlijk van zulke nitwits, leeglopers en uitvreters.
Deze politici kunnen en willen de oorzaken van de volksverschuivingen ook niet duiden. Ze bijten zich vast in de symptomatiek en de sensatie en ze spuien slogans. Duiding zou immers (zelf-)onderzoek vergen en uiteindelijk serieuze politiek vereisen en daar kunnen we huidige politici niet van betichten. Toch kun je middels Saskia Sassens recente boek Expulsions: Brutality and Complexity in the Global Economy goed op de hoogte raken van oorzaken die aan deze moderne migratie ten grondslag liggen. Nog een recente verhelderende publikatie is The Looting Machine van Tom Burgis. Net als Tony Atkinsons Inequality: What Can Be Done? en Thomas Piketty’s Capital zou het verplichte literatuur moeten zijn voor politici en journailleurs.

pragmatisme
De laatste tijd duiken in de media een tweetal merkwaardige complementaire verklaringen op voor de recente migratiegolven: 1) de toegenomen welvaart in met name Afrika (financieel draagkrachtige mensen kunnen reizen) en 2) de afnemende onderlinge solidariteit van de inwoners van Derde Wereld landen.
Curieus en complementair, omdat rijke mensen in de Derde Wereld blijkbaar steeds minder solidair zijn met hun arme land- en soortgenoten (dat zijn losers) en ze het Westen als walhalla beschouwen, omdat in dat rijke Westen niemand solidair is met de ander. Het project Europa laat dat uitvergroot zien. Naarmate je rijker wordt, ga je je in Afrika blijkbaar minder thuis voelen? Anticiperende adaptatie, bij voorbaat aanpassing aan de Westerse mentaliteit van neoliberalisme en marktwerking? Hoe zou dat zo kunnen komen? Misschien kom je in de boeken van Sassen en Burgis een bevredigende verklaring tegen. Dichter bij huis gebeurt iets dergelijks in Oost-Europa, bijvoorbeeld in Roemenië – zie Hans Wetzels Roemenië wordt leeggehaald in de Groene Amsterdammen 16.07.2015.
Dergelijke oorzaken doordenken en een visie ontwikkelen om er iets aan te doen, dat hoorde ooit tot serieuze politiek. In plaats daarvan hebben de woordkramers en volksverlakkers bedacht dat je dit idee kunt doodslaan met de term pragmatisme. Geen deugdelijke politieke langetermijn visie met solide beleid, maar ad hoc houtje-touwtje-geknutsel. Dat noem je dan brutaal: pragmatisme, praktische politiek. Een nietszeggend galmend containerbegrip dat iedereen nawauwelt om te laten zien dat zij gediplomeerd deelnemer is aan het publieke debat en niet van de straat komt.

Je ziet Donald Trump meewarig meesmuilend zijn kuif schudden. Hij weet namelijk hoe de vork in de steel zit. Als multinational haal je landen en continenten leeg waardoor de bevolkingen er niks meer te makken hebben, die losers trekken dan massaal naar graziger weiden, naar Europa bijvoorbeeld. Daar leggen ze beslag op publieke middelen, zodat de rekening voor de winsten van de multinationals linksom of rechtsom altijd en per definitie op het bordje van het klootjesvolk (net zo goed losers) komt te liggen. Zo gaat het nu altijd en dat is heel praktisch.

opnieuw, project Europa
Beppe Grillo, de beroepskomiek die de tweede grootste politieke partij van Italië leidt, wil volgens Buruma Italië uit de euro halen om “het politieke establishment van zijn land onderuit [te] halen en de Europese Unie een hak zetten.” Dat juist Grillo, als beroepsclown het bij het rechte eind kan hebben, is voor de mainstream analysten en commentatoren nog steeds ondenkbaar. Kan het zijn dat ze door zelfcensuur daar niet over durven denken en schrijven?
bep_grillo_belortajaMisschien is het ontbinden van de eurozone en het afschaffen van de euro inderdaad te eng vanwege de onvoorspelbare consequenties, zegt Müller, maar de leden van de Europese establishments kunnen op z’n minst toegeven dat de euro een vergissing is geweest. In een democratie kunnen politici hun fouten toch ruiterlijk erkennen en corrigeren? “Yet many European politicians, Merkel above all, seem to have so little confidence in European integration that they think one reversal will be fatal to the whole project.”
Müller acht het niet denkbeeldig dat het ganse project Europa langzaam tot ontbinding overgaat, waarbij ressentiment als lijkengif de leefsfeer zal verpesten. Net als bankiers, zal geen politicus ter verantwoording (kunnen) worden geroepen en wordt de rekening van hun geklungel op onze bordjes gelegd.

De meeste politici zijn inderdaad sinistere komedianten, die weinig reden tot opgewektheid en optimisme geven. David Van Reybrouck (Tegen verkiezingen) vatte onze huidige politieke situatie ooit samen met een mooi understatement: ‘Het dak van onze democratie lekt’. Het watermismanagement-understatement van de eeuw.

Müller voorziet voor de EU een tweedeling in verliezers en winnaars, schuldenaren en schuldeisers, schapen en wolven: “As things stand, the most plausible outcome remains full integration for creditor nations, and a long depression for debtors. Greece could still be forced out; only after the US federal government let some states go bust in the 1840s did its fiscal regime become credible. Things don’t have to end with a bang. The EU could slowly fragment, leading to resentment all round.”

Not with a bang. Behalve wanneer Donald Trump president van Amerika wordt. Dan zal het wel degelijk knallen, want Trump is geen man van de whimper . Onder president Trump zullen we binnen de kortste keren vast horden Amerikanen zich op de stoep van Europa zien verdringen.

 

============ * ============

LITERATUUR:

David Brooks: Donald Trump’s Allure: Ego as Ideology / New York Times, 4 aug. 2015 – http://www.nytimes.com/2015/08/04/opinion/david-brooks-trumps-allure-ego-as-ideology.html?_r=0 (aug. 2015)

Een vertaling staat in de Volkskrant van 6 aug. 2015: De aantrekkingskracht van Donald Trump – http://www.volkskrant.nl/opinie/de-aantrekkingskracht-van-donald-trump~a4114441/ (aug. 2015)

Ian Buruma: Het Trumpisme is een opstand tegen de serieuze politiek / NRC 12 augustus 2015 / http://www.nrcreader.nl/artikel/9607/het-trumpisme-is-een-opstand-tegen-de-serieuze-politiek (aug. 2015)

Op de site van het FD staat een iets andere versie van Buruma’s stuk te lezen / ‘Clowneske corruptie op het politieke campagnepad’ / Het Financieele Dagblad pagina 11, 15-08-2015 http://fd.nl/binaries/33/07/30/krant-20150815-0-011-027.pdf (aug. 2015)

Marc Holthof: Het comfort van domheid. Enkele beschouwingen over populisme, is opgenomen in: Jan Blommaert e.a. (2004: 151-170): Populisme / Berchem: EPO / ISBN: 90 6445 339 X (pbk) * deze reader van Jan Blommaert is warm aanbevolen *

Walter Lippmann (1927): The Phantom Public. Is op internet te lezen / http://wps.pearsoncustom.com/wps/media/objects/2429/2487430/pdfs/lippmann.pdf (aug. 2015)

Jan-Werner Müller (2015): The Problems of the Eurozone, in de London Review of Books, 27 augustus 2015 / vol. 37, nr. 16, pp. 3-7 / vrij toegankelijk op de site van de LroB. http://www.lrb.co.uk/v37/n16/jan-werner-muller/rule-breaking (aug. 2015)

Jürgen Habermas: Warum Merkels Griechenland-Politik ein Fehler ist / Süddeutsche Zeitung 22. Juni 2015 http://www.sueddeutsche.de/wirtschaft/europa-sand-im-getriebe-1.2532119 (aug. 2015)

Mikhael Bakhtin (1984/1965): Rabelais and His World / Indiana UP / ISBN 0-253-20341-4 (pbk.); een klassieker als het om ‘carnaval’ gaat.
(zie eventueel voor een bredere context ook De Decamerone van Giovanni Boccaccio (ca.1349 – 1360) https://nl.wikipedia.org/wiki/Decamerone en The Pilgrim’s Progress (1678) van John Bunyan (1628 – 1688) https://nl.wikipedia.org/wiki/John_Bunyan)

Thomas Fazi (2014), The Battle for Europe: How an elite hijacked a continent and how we can take it back (Pluto / ISBN: 9780745334509 / pbk ) – xiv, 226p
http://www.plutobooks.com/display.asp?K=9780745334509 (27.08.2015)

James Surowiecki Donald: Trump’s Sales Pitch in The New Yorker van 10.08.2015 http://www.newyorker.com/magazine/2015/08/10/donald-trumps-sales-pitch (20.08.2015)

Jelani Cobb: Donald Trump Is a Rapper in The New Yorker van 11.07.2015 http://www.newyorker.com/news/daily-comment/donald-trump-is-a-rapper (20.08.2015)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Amerika, mens en maatschappij, politici en clowns, politiek en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.